Sosyal Bilgiler Öğretiminde Sanal Oyunların Öğrenci Başarısına Etkisi
DOI:
https://doi.org/10.63556/ankad.v10i2.384Anahtar Kelimeler:
Sanal oyun- tarih eğitimi- sosyal bilgiler öğretimiÖzet
Sanal oyunlar, sosyal bilgiler öğretiminde etkili bir araç olarak öne çıkmaktadır. Araştırmanın amacı, sosyal bilgiler öğretiminde sanal oyunların öğrenci başarısına etkisini incelemektir. “Ortak Mirasımız” öğrenme alanında bulunan Osmanlı Devleti ve Kültür Ünitesi işlenirken sanal oyunların öğrencilerin ders içindeki akademik başarıları üzerindeki etkilerini ölçmek ve bu etkilerin geleneksel öğretim yöntemleriyle karşılaştırıldığında nasıl bir farklılık gösterdiğini ortaya koymaktır. Bu araştırmanın yöntemi; öntest sontest kontrol gruplu deneysel bir desende tasarlanmıştır. Öntest sontest kontrol gruplu modelde, tarafsız atama ile oluşturulmuş iki grup bulunur. Bu araştırmanın çalışma grubu öğrencileri, Hatay ili Kırıkhan ilçesinde bulunan bir ortaokulun 7. sınıf öğrencileri arasından rastgele seçilen dört sınıftan oluşmaktadır. Gruplardan biri deney grubu diğeri ise kontrol grubudur. Derste deney grubundaki öğrencilere sanal oyun yöntemiyle ders anlatılmış, kontrol grubundaki öğrencilere de programa göre eğitim verilmiştir. Her iki gruba da deney öncesinde ve deney sonrasında testler yapılmıştır. Uygulama sonunda elde edilen veriler SPSS paket programında bulunan bağımlı değişken t testi ve bağımsız değişken t testi tekniği uygulanarak analiz edilmiştir. Araştırmanın neticesinde “Ortak Mirasımız” öğrenme alanında bulunan Osmanlı Devleti ve Kültür Ünitesi işlenirken sanal oyun kullanımının deney grubundaki öğrencilerin başarı ön testleri ve başarı son testleri arasında önemli farklılıklar meydana getirdiği görülmüştür. Deney grubunda uygulanan sanal oyunların öğrencilerin akademik başarılarını artırdığı tespit edilmiştir.
Referanslar
Akar, G. A. (2013). Tanzimattan II. Meşrutiyete Türk edebiyatında biyografi (Yüksek lisans tezi), Yıldız Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
Akbaba, B. (2010). Tarih öğretiminde biyografiler. M. Safran (Ed.). Tarih Nasıl Öğretilir? İstanbul: Yeni İnsan.
Akgül, H. (2019). Neden oyun oynamalıyız? Görünüm, 5, 15, -23. https://avesis.uludağ.edu.tr/yayin/bfbdfcc7-ec70-4470-bf7e-bb8a1a29896b/neden-oyun-oynamaliyiz
Akman, E. (2022). İlkokulda eğitsel dijital oyunlarla öğretim. Vizetek Yayıncılık.
Apaydın, H. (2005). Psikolojik açıdan şiddet ve din. Küresel Bir Sorun Olarak Şiddet ve Din Sempozyumu Bildiri Kitabı (47-58). Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Rektörlüğü Yayınları.
Alpaslan, G. (2009). Şiir, yaşam öyküsü, öz yaşam öyküsü. N. Demir & E. Yılmaz (Ed.). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Arslan, A. (2018) Geçmişten günümüze uzanan süreçte oyun ve oyuncaklardaki farklılaşmanın incelenmesi (Sivas İli Örneklemi). International e-Journal of Educational Studies, 1(2), 69-87.
Ata, B. (1998). John Dewey ve Türkiye’de ilköğretimde tarih öğretimi (1923-1930). Atatürk’ün Cumhuriyetinİlanından Sonraki Hedefleri Sempozyumu Bildirileri, Ankara, Türkiye, 01 Kasım 1998, 57-77, (Tam Metin Bildiri)
Ata, B. (2002). Tarih derslerinde dökümanlarla öğretim yaklaşımı. Türk Yurdu, 22(175), 80-86.
Aydın, S. (2018). Sosyal bilgiler dersinde oyun tabanlı öğrenmenin öğrenci başarısına etkisi. Eğitim ve Bilim, 43(193), 187-204.
Aydın, Z. (2020). Eğitimde oyun, oyunlaştırma ve eğitsel oyun. Pegem Akademi.
Barton, K. C. (2005). Primary sources in history: Breaking through the myths. Social Education, 86(10), 745-753.
Bozkurt, F. (1995). Türkiye Türkçesi. İstanbul: Cem Yayınevi.
Bozkurt, A., & Bozkurt, A. (2020). Sosyal bilgiler öğretiminde sanal gerçeklik kullanımı ve öğrenci başarısına etkisi. Turkish Studies, 15(4), 415-434.
Çalışkan, N. (2021). Hemşirelik eğitiminde oyun temelli öğrenmede yenilikçi bir yaklaşım: Sanal oyun simülasyonu. Journal of Human Sciences, 18(4), 657- 664.
Çelik, S. & Özcan, K. (2021). Motivasyonel görüşme tekniğine dayalı psiko-eğitim programının lise öğrencilerinin çevrimiçi oyun bağımlılığı düzeylerine etkisi. Ondokuz Mayıs Üniveritei Eğitim Fakültesi Dergisi, 40(1), 257- 274.
Çelebioğlu, S. (2007). Türk edebiyatında modern biyografinin doğuşu (Yüksek lisans tezi). Boğaziçi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
Er, H. (2005). Sosyal bilgiler dersinde biyografi öğretimi: Atatürk’ün hayatı metninin analizi ve yeni bir tasarım (Yüksek lisans tezi). Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilgiler Öğretmenliği Bilim Dalı, Ankara.
Er, H. (2010). Sosyal bilgiler eğitimi kapsamında ilköğretim öğrencilerinin biyografi kullanımına ilişkin görüşleri (Doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
Erdem, R. (2010). Sosyal bilgiler öğretiminde biyografi kullanımı (Yüksek lisans tezi). Niğde Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Niğde.
Erdem, B. K. (2020). Çevirimiçi dönüşümün mesleki tezahürü: E-Spor faaliyetleriyle dijital oyuncular kuşağı. Journal of Economy Culture and Society, Özel Sayı:1, 315-336. http://doi.org/10.26650/JECS2019-010710
Güngördü, E. (2002). İlköğretimde hayat bilgisi ve sosyal bilgiler öğretimi. Ankara: Nobel Akademi Yayıncılık.
Karasar, N. (2008). Bilimsel araştırma yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Kaya, A. (2011). Biyografik eserlerin tarih öğretimine katkısı ve İkinci Meşrutiyet’ten Cumhuriyet’e uzanan sürecin değerlendirilmesi (Yüksek lisans tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
Kaymakçı, S., & Er, H. (2009). Sosyal bilgiler öğretiminde biyografi kullanımı. M. Safran (Ed.), Sosyal bilgiler öğretimi. Ankara: Pegem Akademi.
Kaymakçı, S. (2013). Sosyal bilgiler ders kitaplarında sözlü ve yazılı edebî türlerin kullanım durumu. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 20, 230-255.
Kaymakçı, S., & Er, H. (2014). Sosyal bilgilerde biyografi kullanımı. M. Safran (Ed.), Sosyal bilgilerde sözlü ve yazılı edebiyat incelemeleri. Ankara: Pegem Akademi.
Kılıç, M. F. (2020). Eğitsel oyunlar üzerine yapılan ulusal bilimsel araştırmaların incelenmesi. Atatürk Üniversitesi Kazım Karabekir Eğitim Fakültesi Dergisi, 40, 1- 25.
Koçak, N. & Tosun, Ö. C. (2021). Fen bilimleri dersi kapsamında eğitsel oyunlarla ilgili yapılmış çalışmaların analizi. Uluslararası Beşeri Bilimler ve Eğitim Dergisi, 7(15), 208- 234.
Korkmaz, Z. (1995). Anadolu ağızları üzerindeki araştırmaların bugünkü durumu ve karşılaştığı sorunlar. Türk Dili Üzerine Araştırmalar II, 232. Ankara: TDK Yayınları.
Korkmaz, Ö. (2019). Ortaokul öğrencilerinin oyun bağımlılık düzeyleri, oyun alışkanlıkları ve tercihleri. İnönü Üniversitsi Eğitim Fakültesi Dergisi, 20(3), 798-812. https://doi.org/10.17679/inuefd.505200
Levent, A. G. (1973). Türk edebiyatı tarihi. Ankara: TTK Yayınları.
Oğuzkan, F. (2000). Çocuk edebiyatı. Ankara: Anı Yayıncılık.
Oruç, Ş., & Erdem, R. (2010). Sosyal bilgiler öğretiminde biyografi kullanımının öğrencilerin sosyal bilgiler dersine ilişkin tutumlarına etkisi. Selçuk Üniversitesi Ahmet Keleşoğlu Eğitim Fakültesi Dergisi, 30, 215-229.
Özdemir, E. (1983). Yazı ve yazınsal türler. İstanbul: Varlık Yayınları.
Özdemir, E. (1990). Örnekli-açıklamalı edebiyat bilgileri sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.
Özdemir, C. (2000). Roman nedir? Türk Yurdu, 20(153-154), 6-10.
Özdemir, Y. (2007). Öğretmen tükenmişliğini yorumlamada sınıf yönetimi yeterliliğinin rolü. International Journal of Social Sciences, 2, 257-263.
Öztürk, C., & Otluoğlu, R. (2003). Sosyal bilgiler öğretiminde edebi ürünler ve yazılı materyal. Ankara: Pegem Yayıncılık.
Öztürk, C. (2009). Sosyal bilgiler: Toplumsal yaşama disiplinlerarası bakış. C. Öztürk (Ed.), Hayat bilgisi ve sosyal bilgiler öğretimi. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
Prensky, M. (2001). Digital natives, digital immgrants. On the Horizon, 9(5), 1-6.
Schrader, P. G. (2008). Learning in technology: Reconceptualizing immersive environments. AACE Journal, 16(4), 457- 475.
Schrader, P. G., & McCreery, M.P. (2008). The acquisition of skill andexpertise in massively multiplayer online games. Eucational Technology Research&Developpment,56,557-574.
Şahin, Ş. (2020). Ters yüz sınıf modeli uygulamalarının, ortaokul yedinci sınıf öğrencilerinin sosyal bilgiler derslerine yönelik akademik başarılarına ve tutumlarına etkisi Yüksek Lisans Tezi, Sakarya Universitesi, Sakarya.
Şimşek, A. (2006). İlköğretim sosyal bilgiler dersinde tarihsel hikâyeye yönelik öğrenci görüşleri. Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 26(1), 187-202.
Şimşek, A. (2006). Türkiye’deki sosyal bilgiler öğretimi alanı çocuk edebiyatı ürünlerinden yararlanma bağlamında çağdaş dünyanın neresindedir? II. Ulusal Çocuk ve Gençlik Eğitimi Sempozyumu Bildiriler Kitabı. Ankara: Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yayınları.
Şimşek, A. (2009). Sosyal bilgiler derslerinde bir öğretim materyali olarak edebi ürünler. M. Safran (Ed.), Sosyal bilgiler öğretimi. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.
Şimşek, A. (2014). Öğretim tasarımı. Ankara: Nobel Yayıncılık.
Şimşek, Ş. (2017). Konuşma ve yazma etkinliklerinde şiir metinlerinin kullanımı. Electronic Turkish Studies, 12(34): 371-380.
Şimşek, A. (2018). Dünyada Türk imajı: Tarih ders kitaplarındaki durum. Ankara: Pegem Akademi.
Turan, G. (1999). Bir yaşamın içi dışı. Ankara: Kitaplık Yayınları.
Uysal, L. (2006). Sosyal bilgiler dersinde öğrenmeyi öğretme stratejilerinin, öğrencinin anlama ve yorumlama düzeyine etkisi (Yüksek lisans tezi). Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.
Uysal, D. (2019). İngilizce dil öğretimi eğitmenlerinin bakış açısıyla yükseköğretimde İngilizce dil hazırlık müfredatına ilişkin sorunlar ve çözümler. Uluslararası Çağdaş Eğitim Araştırmaları Dergisi, 6 (2), 452-467.
Yurt, Ö., Keleş, S., & Kandir, A. (2018). Kültürel-Tarihsel kuram’a Göre ‘’-Mış Gibi Oyunlar’’: okulu öncesi öğretmenlerinin eğilimlerinin incelenmesi. Sakarya Universty Journal of Education, 8(4), 265-285.
İndir
Yayınlanmış
Nasıl Atıf Yapılır
Sayı
Bölüm
Lisans
Telif Hakkı (c) 2026 Anadolu Kültürel Araştırmalar Dergisi
Bu çalışma Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
