Türkiye Türkçesi ve Ağızlarında Açıkgözlülük ile İlgili Söz Varlığı Üzerine Bir İnceleme

Yazarlar

DOI:

https://doi.org/10.63556/ankad.v10i3.421

Anahtar Kelimeler:

Açıkgözlülük- kişi betimlemeleri- söz varlığı- Türkiye Türkçesi- Türkiye Türkçesi ağızları

Öz

Toplumsal yaşamda bireylerin davranışlarını, fiziksel ve ruhsal durumlarını tanımlamak için kullanılan kavramlar, toplumsal ve kültürel değerlerin bir yansımasıdır. Türkiye Türkçesi ve ağızlarında bu kavram alanı için kullanılan sözcükler incelendiğinde bu alana yönelik oldukça zengin ve çeşitlilik gösteren bir söz varlığının olduğu görülmektedir. Türkiye Türkçesi ve ağızlarında kişi betimlemeleri için kullanılan bu sözcükler Türk kültürünü yansıtması, Türkçenin ses ve biçim özellikleri ile zengin söz varlığını ortaya koyması bakımından oldukça önemlidir. Bu açıdan özellikle Türkiye Türkçesi ağızları, ölçünlü dilde bulunmayan sözcükleri içermesi ve barındırdığı dil malzemesi bakımından Türk dilinde ayrı bir öneme sahiptir. Bu çalışmada Türk kültüründe sıkça kullanılan ve hem olumlu hem de olumsuz çağrışımları bünyesinde barındıran çok katmanlı bir anlam alanına sahip açıkgözlülük ile ilgili sözcükler ele alınmıştır. Çalışmanın verileri nitel araştırma yöntemlerinden doküman analizi kullanılarak taranan ve incelenen Türkçe Sözlük’ten ve Derleme Sözlüğü’nden elde edilmiştir. Yapılan tarama sonucunda Türkiye Türkçesi ve ağızlarında açıkgözlülük kavram alanına ait toplam 305 sözcük tespit edilmiştir. Bu sözcüklerden 114’ü Türkçe Sözlük’ten; 191’i ise Derleme Sözlüğü’nden çalışmamıza dâhil edilmiştir. Açıkgözlülük kavram alanına ait bu sözcükler biçimsel, anlamsal ve etimolojik açıdan ele alınıp incelenmiştir. Çalışma sonucunda elde edilen verilerden hareketle Türkiye Türkçesi ve ağızlarında açıkgözlülük kavram alanına ait söz varlığındaki ve ifade gücündeki zenginlik ortaya konulmuştur.

Referanslar

Aksu, B. T., Akalın, Ş. H. & Toparlı, R. (2022). Türk atasözleri sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.

Arat, R. R. (1979). Kutadgu Bilig III: İndeks (İndeksi neşre haz. K. Eraslan vd.). Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü Yayınları.

Boratav, P. N. (2002). Halk hikayeleri ve halk hikayeciliği. Tarih Vakfı.

Clauson, S. G. (1972). An etymological dictionary of pre-thirteenth-century Turkish. Oxford University Press.

Çağatay, İ. (2019). Çinçavat kelimesinin etimolojisi. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı-Belleten, (67), 185-204.

Çağbayır, Y. (2007). Orhun Yazıtlarından günümüze Türkiye Türkçesinin söz varlığı: Ötüken Türkçe sözlük. Ötüken Yayınevi.

Çanak, Ö. (2019). İslâm öncesi Türk kültüründe insani değerler [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Çebi, İ. S. (2023). Derleme Sözlüğü’nde yer alan Arapça asıllı kelimelerde görülen göçüşme (metatez) olayları. Korkut Ata Türkiyat Araştırmaları Dergisi, (Özel Sayı 1 (Cumhuriyetin 100. Yılına), 210-218. https://doi.org/10.51531/korkutataturkiyat.1361252

Devellioğlu, F. (2012). Osmanlıca-Türkçe ansiklopedik lûgat. Aydın Kitabevi Yayınları.

Donuk, A. (1982). Eski Türklerde hükümdarın vazifeleri ve vasıfları. Türk Dünyası Araştırmaları, (12), 103-152.

Ercilasun, A. B. ve Akkoyunlu, Z. (2018). Dîvânu Lugâti‟t-Türk (3. baskı). Türk Dil Kurumu Yayınları.

Eren, H. (2020). Eren Türk dilinin etimolojik sözlüğü (ETDES). (Haz. Ş. H. Akalın). Türk Dil Kurumu Yayınları.

Gülensoy, T. (2007). Türkiye Türkçesindeki Türkçe sözcüklerin köken bilgisi sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.

Güzel, F. (2019). Türkiye Türkçesi ağızlarında yapım ekleri. Türk Dil Kurumu Yayınları.

Kaçalin, M. S. ve Ölmez, M. (2019). Dîvânu Lugât’t-Türk (1. baskı). Kabalcı Yayıncılık.

Kılıç, Z. (2008). Türk dîvân şiirinde sosyal eleştiri [Yayımlanmamış doktora tezi]. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Önler, Z. (1999). Kutadgu Bilig’de yer alan deyimler. Türk Dilleri Araştırmaları, (9), 119-186.

Şemseddin Sami (2023). Kamus-ı Türkî (Haz. P. Yavuzarslan). Türk Dil Kurumu Yayınları

Tietze, A. (2021). Tarihî ve etimolojik Türkiye Türkçesi lugati (Cilt I-VIII). Ankara: Türkiye Bilimler Akademisi.

Türk Dil Kurumu. (1993). Türkiye’de halk ağzından derleme sözlüğü (2. bs., Cilt 1-12). Türk Dil Kurumu Yayınları.

Türk Dil Kurumu. (2011). Türkçe Sözlük (11. bs.). Türk Dil Kurumu Yayınları.

Wilkens, J. (2021). Handwörterbuch des Altuigurischen: Altuigurisch-Deutsch-Türkisch (Eski Uygurcanın el sözlüğü: Eski Uygurca-Almanca-Türkçe). Akademie der Wissenschaften zu Göttingen.

Yıldız, M. (2018). Siyaset felsefesi açısından Dede Korkut hikâyeleri. Bilig, (86), 65-88.

Yılmaz, A., N., ve Çelepi, M., S., (2023). Batı Anadolu masallarında kurnaz tipi ve işlevleri. Folklor Akademi Dergisi, 6(1), 115-131. https://doi.org/10.55666/folklor.1256992

Yurtbaşı, M. (1995). Sınıflandırılmış Türk atasözleri. Özdemir Yayıncılık.

Zülfikar, H. (1995). Türkçede ses yansımalı kelimeler. Türk Dil Kurumu Yayınları.

İndir

Yayınlanmış

23.09.2026

Nasıl Atıf Yapılır

SAĞIR, C. (2026). Türkiye Türkçesi ve Ağızlarında Açıkgözlülük ile İlgili Söz Varlığı Üzerine Bir İnceleme. Anadolu Kültürel Araştırmalar Dergisi, 10(3), 1366-1382. https://doi.org/10.63556/ankad.v10i3.421