The Impact of Virtual Games on Students’academic Achıevement in Social Studies Teaching
DOI:
https://doi.org/10.63556/ankad.v10i2.384Keywords:
Virtual game, social studies education, history educationAbstract
Virtual games stand out as an effective tool in social studies instruction. The purpose of the study was to examine the effects of virtual games on student achievement in social studies instruction. The aim was to measure the effects of virtual games on students' academic achievement during the course of the Ottoman State and Culture unit in the "Our Common Heritage" learning area and to reveal how these effects differ compared to traditional teaching methods. This research method was designed as a pretest-posttest control group experimental design. The pretest-posttest control group design involves two groups formed through unbiased assignment. The study group for this research consisted of students from four randomly selected 7th-grade classes at a middle school in Kırıkhan district, Hatay province. One group was the experimental group, and the other was the control group. The lesson was taught to the students in the experimental group using virtual games, while the students in the control group received instruction according to the program. Both groups were administered pre- and post-experimental tests. The data obtained at the end of the application were analyzed using the dependent variable t-test and independent variable t-test techniques in the SPSS package program. The study concluded that the use of virtual games during the "Ottoman Empire and Culture" unit in the "Our Common Heritage" learning area resulted in significant differences between the pretest and posttest achievement scores of students in the experimental group. It was determined that the virtual games implemented in the experimental group increased the students' academic achievement.
References
Akar, G. A. (2013). Tanzimattan II. Meşrutiyete Türk edebiyatında biyografi (Yüksek lisans tezi), Yıldız Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
Akbaba, B. (2010). Tarih öğretiminde biyografiler. M. Safran (Ed.). Tarih Nasıl Öğretilir? İstanbul: Yeni İnsan.
Akgül, H. (2019). Neden oyun oynamalıyız? Görünüm, 5, 15, -23. https://avesis.uludağ.edu.tr/yayin/bfbdfcc7-ec70-4470-bf7e-bb8a1a29896b/neden-oyun-oynamaliyiz
Akman, E. (2022). İlkokulda eğitsel dijital oyunlarla öğretim. Vizetek Yayıncılık.
Apaydın, H. (2005). Psikolojik açıdan şiddet ve din. Küresel Bir Sorun Olarak Şiddet ve Din Sempozyumu Bildiri Kitabı (47-58). Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Rektörlüğü Yayınları.
Alpaslan, G. (2009). Şiir, yaşam öyküsü, öz yaşam öyküsü. N. Demir & E. Yılmaz (Ed.). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Arslan, A. (2018) Geçmişten günümüze uzanan süreçte oyun ve oyuncaklardaki farklılaşmanın incelenmesi (Sivas İli Örneklemi). International e-Journal of Educational Studies, 1(2), 69-87.
Ata, B. (1998). John Dewey ve Türkiye’de ilköğretimde tarih öğretimi (1923-1930). Atatürk’ün Cumhuriyetinİlanından Sonraki Hedefleri Sempozyumu Bildirileri, Ankara, Türkiye, 01 Kasım 1998, 57-77, (Tam Metin Bildiri)
Ata, B. (2002). Tarih derslerinde dökümanlarla öğretim yaklaşımı. Türk Yurdu, 22(175), 80-86.
Aydın, S. (2018). Sosyal bilgiler dersinde oyun tabanlı öğrenmenin öğrenci başarısına etkisi. Eğitim ve Bilim, 43(193), 187-204.
Aydın, Z. (2020). Eğitimde oyun, oyunlaştırma ve eğitsel oyun. Pegem Akademi.
Barton, K. C. (2005). Primary sources in history: Breaking through the myths. Social Education, 86(10), 745-753.
Bozkurt, F. (1995). Türkiye Türkçesi. İstanbul: Cem Yayınevi.
Bozkurt, A., & Bozkurt, A. (2020). Sosyal bilgiler öğretiminde sanal gerçeklik kullanımı ve öğrenci başarısına etkisi. Turkish Studies, 15(4), 415-434.
Çalışkan, N. (2021). Hemşirelik eğitiminde oyun temelli öğrenmede yenilikçi bir yaklaşım: Sanal oyun simülasyonu. Journal of Human Sciences, 18(4), 657- 664.
Çelik, S. & Özcan, K. (2021). Motivasyonel görüşme tekniğine dayalı psiko-eğitim programının lise öğrencilerinin çevrimiçi oyun bağımlılığı düzeylerine etkisi. Ondokuz Mayıs Üniveritei Eğitim Fakültesi Dergisi, 40(1), 257- 274.
Çelebioğlu, S. (2007). Türk edebiyatında modern biyografinin doğuşu (Yüksek lisans tezi). Boğaziçi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
Er, H. (2005). Sosyal bilgiler dersinde biyografi öğretimi: Atatürk’ün hayatı metninin analizi ve yeni bir tasarım (Yüksek lisans tezi). Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilgiler Öğretmenliği Bilim Dalı, Ankara.
Er, H. (2010). Sosyal bilgiler eğitimi kapsamında ilköğretim öğrencilerinin biyografi kullanımına ilişkin görüşleri (Doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
Erdem, R. (2010). Sosyal bilgiler öğretiminde biyografi kullanımı (Yüksek lisans tezi). Niğde Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Niğde.
Erdem, B. K. (2020). Çevirimiçi dönüşümün mesleki tezahürü: E-Spor faaliyetleriyle dijital oyuncular kuşağı. Journal of Economy Culture and Society, Özel Sayı:1, 315-336. http://doi.org/10.26650/JECS2019-010710
Güngördü, E. (2002). İlköğretimde hayat bilgisi ve sosyal bilgiler öğretimi. Ankara: Nobel Akademi Yayıncılık.
Karasar, N. (2008). Bilimsel araştırma yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Kaya, A. (2011). Biyografik eserlerin tarih öğretimine katkısı ve İkinci Meşrutiyet’ten Cumhuriyet’e uzanan sürecin değerlendirilmesi (Yüksek lisans tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
Kaymakçı, S., & Er, H. (2009). Sosyal bilgiler öğretiminde biyografi kullanımı. M. Safran (Ed.), Sosyal bilgiler öğretimi. Ankara: Pegem Akademi.
Kaymakçı, S. (2013). Sosyal bilgiler ders kitaplarında sözlü ve yazılı edebî türlerin kullanım durumu. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 20, 230-255.
Kaymakçı, S., & Er, H. (2014). Sosyal bilgilerde biyografi kullanımı. M. Safran (Ed.), Sosyal bilgilerde sözlü ve yazılı edebiyat incelemeleri. Ankara: Pegem Akademi.
Kılıç, M. F. (2020). Eğitsel oyunlar üzerine yapılan ulusal bilimsel araştırmaların incelenmesi. Atatürk Üniversitesi Kazım Karabekir Eğitim Fakültesi Dergisi, 40, 1- 25.
Koçak, N. & Tosun, Ö. C. (2021). Fen bilimleri dersi kapsamında eğitsel oyunlarla ilgili yapılmış çalışmaların analizi. Uluslararası Beşeri Bilimler ve Eğitim Dergisi, 7(15), 208- 234.
Korkmaz, Z. (1995). Anadolu ağızları üzerindeki araştırmaların bugünkü durumu ve karşılaştığı sorunlar. Türk Dili Üzerine Araştırmalar II, 232. Ankara: TDK Yayınları.
Korkmaz, Ö. (2019). Ortaokul öğrencilerinin oyun bağımlılık düzeyleri, oyun alışkanlıkları ve tercihleri. İnönü Üniversitsi Eğitim Fakültesi Dergisi, 20(3), 798-812. https://doi.org/10.17679/inuefd.505200
Levent, A. G. (1973). Türk edebiyatı tarihi. Ankara: TTK Yayınları.
Oğuzkan, F. (2000). Çocuk edebiyatı. Ankara: Anı Yayıncılık.
Oruç, Ş., & Erdem, R. (2010). Sosyal bilgiler öğretiminde biyografi kullanımının öğrencilerin sosyal bilgiler dersine ilişkin tutumlarına etkisi. Selçuk Üniversitesi Ahmet Keleşoğlu Eğitim Fakültesi Dergisi, 30, 215-229.
Özdemir, E. (1983). Yazı ve yazınsal türler. İstanbul: Varlık Yayınları.
Özdemir, E. (1990). Örnekli-açıklamalı edebiyat bilgileri sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.
Özdemir, C. (2000). Roman nedir? Türk Yurdu, 20(153-154), 6-10.
Özdemir, Y. (2007). Öğretmen tükenmişliğini yorumlamada sınıf yönetimi yeterliliğinin rolü. International Journal of Social Sciences, 2, 257-263.
Öztürk, C., & Otluoğlu, R. (2003). Sosyal bilgiler öğretiminde edebi ürünler ve yazılı materyal. Ankara: Pegem Yayıncılık.
Öztürk, C. (2009). Sosyal bilgiler: Toplumsal yaşama disiplinlerarası bakış. C. Öztürk (Ed.), Hayat bilgisi ve sosyal bilgiler öğretimi. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
Prensky, M. (2001). Digital natives, digital immgrants. On the Horizon, 9(5), 1-6.
Schrader, P. G. (2008). Learning in technology: Reconceptualizing immersive environments. AACE Journal, 16(4), 457- 475.
Schrader, P. G., & McCreery, M.P. (2008). The acquisition of skill andexpertise in massively multiplayer online games. Eucational Technology Research&Developpment,56,557-574.
Şahin, Ş. (2020). Ters yüz sınıf modeli uygulamalarının, ortaokul yedinci sınıf öğrencilerinin sosyal bilgiler derslerine yönelik akademik başarılarına ve tutumlarına etkisi Yüksek Lisans Tezi, Sakarya Universitesi, Sakarya.
Şimşek, A. (2006). İlköğretim sosyal bilgiler dersinde tarihsel hikâyeye yönelik öğrenci görüşleri. Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 26(1), 187-202.
Şimşek, A. (2006). Türkiye’deki sosyal bilgiler öğretimi alanı çocuk edebiyatı ürünlerinden yararlanma bağlamında çağdaş dünyanın neresindedir? II. Ulusal Çocuk ve Gençlik Eğitimi Sempozyumu Bildiriler Kitabı. Ankara: Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yayınları.
Şimşek, A. (2009). Sosyal bilgiler derslerinde bir öğretim materyali olarak edebi ürünler. M. Safran (Ed.), Sosyal bilgiler öğretimi. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.
Şimşek, A. (2014). Öğretim tasarımı. Ankara: Nobel Yayıncılık.
Şimşek, Ş. (2017). Konuşma ve yazma etkinliklerinde şiir metinlerinin kullanımı. Electronic Turkish Studies, 12(34): 371-380.
Şimşek, A. (2018). Dünyada Türk imajı: Tarih ders kitaplarındaki durum. Ankara: Pegem Akademi.
Turan, G. (1999). Bir yaşamın içi dışı. Ankara: Kitaplık Yayınları.
Uysal, L. (2006). Sosyal bilgiler dersinde öğrenmeyi öğretme stratejilerinin, öğrencinin anlama ve yorumlama düzeyine etkisi (Yüksek lisans tezi). Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.
Uysal, D. (2019). İngilizce dil öğretimi eğitmenlerinin bakış açısıyla yükseköğretimde İngilizce dil hazırlık müfredatına ilişkin sorunlar ve çözümler. Uluslararası Çağdaş Eğitim Araştırmaları Dergisi, 6 (2), 452-467.
Yurt, Ö., Keleş, S., & Kandir, A. (2018). Kültürel-Tarihsel kuram’a Göre ‘’-Mış Gibi Oyunlar’’: okulu öncesi öğretmenlerinin eğilimlerinin incelenmesi. Sakarya Universty Journal of Education, 8(4), 265-285.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Anatolian Cultural Research
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
